Home | Reizen | Reis door India

Reis door India (alleen als je er klaar voor bent)

Tekst & fotografie: Mauro Pilotto

India… een naam, een plaats die mysterieuze emoties oproept, een onbekende levensstijl, heel anders dan de onze. Een wereld die voor ons moeilijk te begrijpen is, die door ons 'westerlingen' vaak verkeerd wordt geïnterpreteerd. Vooroordelen, die voortkomen uit de 'betere wereld'. Die ons beter doen voelen en die de vraagtekens die wij (liever niet) bij onze levensstijl zetten, moeten weghalen.

India... geuren, parfums, rituelen. De sensaties die India je geeft, grijpen je bij de keel, het is als een stomp in je maag, een morele slag in je gezicht die iedere zekerheid doet wankelen. Ten overstaan van de taferelen die je op je reis door India tegenkomt brokkelen je overtuigingen langzaam af...

Ik onderstreep het woord 'reis' want van het woord 'vakantie' is hier niet op zijn plaats. Ik kende dit deel van de wereld al, ik was er tien jaar geleden geweest, en niets... Maar dan ook letterlijk niets van wat ik eerder gezien had, had mij zo aangegrepen, zo ingrijpend, zo pijnlijk... Maar tegelijkertijd ook zo... verschrikkelijk mooi! De kleur van hun huid, hun ogen, hun glimlach, hun houding... De kleuren van de sari's, die eenvoudige doeken met hun fantastische kleurschakeringen, de wijze waarop ze om die sierlijke lichamen zijn gedrapeerd. Niets heeft mij ooit meer aangegrepen!

Ik wist toentertijd al dat ik naar India terug zou keren. Ik wist dat ik mij nogmaals wilde onderdompelen in die pijnlijke maar ongelofelijk mooie werkelijkheid. Om daar tussen hen te lopen, om mezelf te verliezen op de plaatselijke markten met de vele kleuren, om hun vragende ogen op mij gericht te voelen, donker en... Verschrikkelijk diep. Om hetgeen dat 'anders' is te begrijpen - buitenstaander die ik ben -, om hun te vragen of ik ze mag fotograferen, om hen te laten begrijpen dat ik mij geen 'dief', geen indringer voel die op een of andere manier munt wil slaan uit hun miserabele positie, maar slechts een persoon die gefascineerd is door de waardige manier waarop zij... zoveel armoede verdragen.

En dit klinkt misschien vreemd en tegenstrijdig, want de toerist wordt India vaak gezien als een hypothetische 'kip om te plukken'. Er wordt ongelofelijk veel gebedeld en de toeristenbussen wordt letterlijk aangevallen door venters, door professionele marktkramers, door minderbedeelde personen die hun handicap gebruiken om meelij op te wekken...

Dit alles is India. Je houdt ervan... je haat het. Je stelt jezelf duizenden vragen. Je denkt na over hun sociale, hun politieke positie. Je denkt na over het feit dat sommige mensen hier uit religieuze overwegingen de dood kiezen. Je denkt aan die personen die niet willen of kunnen genezen. Aan de hygiëne die voor ons onacceptabel is. Aan de schaamte en onmacht die je voelt als je 's avonds van dit alles wegvlucht in je suite van het vijfsterrenhotel waar je logeert, terwijl daarbuiten, op weinige meters afstand, daar achter het hek dat jouw privacy beschermt, een andere wereld leeft, een werkelijkheid waarvan je alleen maar een onmachtige getuige kunt zijn.

En die reis, dat wat je gezien hebt... legt zich vast op je netvlies, brandt zich in je hersens en zal altijd in je voortleven. Je ziet het voor je als een film, herinneringen komen terug en je vertelt het verhaal honderd keer aan... Sceptische personen die - zoals wij allemaal - deel uitmaken van het mechanisme van onze moderne maatschappij.

Tastbaar blijven de foto's die ik in India maakte. Zij roepen emoties op, zij brengen kleine anekdotes terug in mijn herinnering, zij getuigen van gebeurtenissen op dàt precieze moment... Unieke gebeurtenissen die zich nooit meer zullen herhalen. Het zijn foto's van het leven, van ogen die op dat moment mijn blik kruisten, van handen die ik heb geschud... Menselijke contacten, kort maar intens, die ik nooit zal vergeten....