Home | Reizen | Watamu (Kenia)

Watamu (Kenia)

tekst & fotografie: Mauro Pilotto

Een van mijn principes tijdens mijn omzwervingen over de wereld is altijd geweest: nooit terugkeren naar een plek die ik al gezien en liefgehad heb. En gelukkig is de wereld daarvoor groot genoeg. Ik heb daarom altijd getracht om teleurstellingen te vermijden door niet terug te gaan naar plaatsen die ik in het verleden als weinig toeristisch heb leren kennen maar die in de tussentijd populair zijn geworden bij de grote massa. En toch, de wereld mag dan groot zijn, mijn voornemen beperkt je tegenwoordig steeds meer in je keuze!

En dus ben ik, ontrouw aan mijn principe, teruggekeerd naar geliefd Kenia. Ditmaal echter naar het Watamu gebied, een nationaal park (Marine Reserve), dat ik nog niet kende en dat inderdaad heel anders is dan Mambrui (in de omgeving van Malindi) of diani (in de omgeving van Mombasa).

En tegelijkertijd ben ik nog een uitdaging - of zo je wilt: risico - aangegaan, namelijk door te vertrekken in april, midden in de regentijd. Maar ik moet erkennen dat Watamu zeldzaam mooi is. De kleuren zijn een mix van Afrikaanse en caribische tinten. En hoewel dit stukje Afrika voortdurend belaagd wordt door een ongenadige wind en door woeste regenbuien... Blijft het een juweeltje op zich.

Watamu is het samenstel van een aantal baaien die zijn gevormd uit zand zo wit als talkpoeder. De baaien zijn van elkaar gescheiden door rotspartijen die door de wind en het schuimende nat van de indische oceaan zijn gevormd. Kenmerkend voor dit gebied zijn verder de atollen die je alleen bij eb kunt bereiken. Dan worden magische zandtongen zichtbaar, vlak bij de rotspartijen of verder in zee, ideale rustplaatsen voor de vogels. Het is een water- en maanlandschap tegelijk. Op het strand vormen zich waterplassen, als miniaquaria. Ervaren vissers gooien hun netten uit op strategische plekken en wachten tot het tij vroeg in de middag keert. Kinderen, vrij als de lucht, spetteren in de waterplassen als in een badkuip. Groepjes Kenianen, atletisch als ze van nature zijn, improviseren een partijtje voetbal op het oneindige stuk strand dat droog is gevallen.

Iedere buitenlander, ieder nieuw gezicht, iedere toevallige toerist wordt belaagd door beachboys die proberen je van alles en nog wat te verkopen. Van kettinkjes tot snuisterijen, van houten beeldjes tot kokosnoten... Of ze roepen zichzelf uit tot de meest ervaren gids van het gebied, experts van het strand. Ze achtervolgen je, dringen zich op en om ze kwijt te raken moet je echt een beroep doen op je geduld... Maar het is nu eenmaal zo: de toerist is een bron van inkomsten.

In de grote baai van Watamu beach bevinden zich veel huizen van europeanen. De huizen zijn boven op de rotspartijen gebouwd. Vanaf deze positie heb je een adembenemend uitzicht op de baai en kun je de antieke getijden van de zee volgen. Het landschap verandert al naar gelang het seizoen en tijdens mijn verblijf begreep ik dat de regenperiode - van april tot eind juni - voor de locals de moeilijkste en meest gevreesde periode is.

De vele visserbootjes op het strand leken - als op een futuristisch schilderij - verlaten scheepswrakken. De eigenaars ervan maken van het ebgetijde gebruik om het gerei te controleren, of om de schroef te ontdoen van de zeealgen, die vooral in het vochtige seizoen veel overlast veroorzaken. Dezelfde algen bedekken hele stukken strand dat anders brandschoon is. De woede van de meedogenloze oceaan die wordt opgezwiept door de wind zorgt voor rondvliegende takken, wortels en zelfs boomstammen... Daarom is wandelen in de branding in dit jaargetijde behoorlijk riskant!

Afrika verovert je hart met zijn adembenemende natuur, met de sensaties die dit werelddeel je schenkt, maar ook vanwege het ongemakkelijke gevoel dat je krijgt als je je ervan bewust wordt dat het leven hier heel anders geleefd wordt dan bij ons. Als je er eenmaal bent, moet je je weten aan te passen, moet je je laten meevoeren door hun ritme, hun langzame manier van leven. Daarnaast moet je je ook inleven in hun verlangens, hun dRomen en wensen.

Ik heb mensen leren kennen die nooit uit hun geboortedorp waren weggeweest en die in de westerse toerist een soort orakel zagen, een 'ruimtemannetje' waarvan ze meer kunnen leren over een ander leven. Ze willen er zoveel mogelijk over weten om zo iets dichterbij die rijke en onbekende wereld te komen.

Ze dromen erover om naar Europa te gaan. Ze weten ook dat sport (voetbal in het bijzonder is een business!) hun leven zou kunnen veranderen. Ze besteden aandacht aan hun lichaam, vormen het met oefeningen en veel lichaamsbeweging. Ze zijn zich ervan bewust dat ze voordeel kunnen hebben bij een goed getraind lichaam. Sommigen hebben al familieleden in Europa.

Ze ambiëren ook een blanke vrouw als echtgenote en hopen op een baan ergens in een Europese stad. Met open mond kijken ze je aan als je ze probeert uit te leggen dat onze cultuur, ons leven en de regels van onze maatschappij heel anders zijn dan de hunne. Ze vragen ook waarom wij westerlingen zo aangetrokken worden door de warmte in Kenia, de zon, de zee. Zij zouden graag een blanke huid hebben, en kunnen maar niet begrijpen dat wij in de zon gaan liggen om bruin te worden. Veel zijn ervan overtuigd dat wij in oorden leven waar de zon zich nooit laat zien.

De afgelopen nacht was de hemel bezaaid met duizenden, miljoenen sterren, zoals je dat alleen maar in Afrika kunt zien. Maar ondanks dat dient de morgen zich aan met grote zwarte wolken vol regen die de wind ijverig wegblaast... Om opnieuw plaats te maken voor andere blauwzwarte wolken die de zon bedekken. De wind neemt steeds meer toe, wordt steeds krachtiger en dan barst de tropische regenbui in vol ornaat los. Je kunt nauwelijks een hand voor ogen zien. Het is rennen naar een schuilplekje. Een vooruitstekende rots. Een schuilplaats van enkele meters die je met onbekende mensen deelt... Allemaal drijfnat en verzeild in dezelfde noodsituatie!

Het noodweer zal ongeveer een uur aanhouden. Het zal onafgebroken regenen totdat de zon zich als een vuurbal zal vertonen, bijna alsof ze zich wil excuseren voor het feit dat ze zo even is verduisterd door de zwarte wolken. De natuur is hier zo intens dat elk element wordt verheven tot maximale kracht... Wind, aarde, water en zon lijken elkaar te willen uitdagen, en reduceren de mens tot een machteloze maar gefascineerde toeschouwer.