Home | Reizen | Reis naar Marsa Alam

Reis naar Marsa Alam

Tekst & fotografie: Mauro Pilotto

Te midden van de creatie, te midden van de perfectie van de natuur, van bepaalde rotsen, van de duinen van de woestijn, omringd door zacht en korrelig zand, gegrepen door de woeste emotie van zoveel pracht, zoveel perfecte schoonheid… vraag ik mij iedere keer af als ik hopen afval vind, blikjes en plastic zakjes: hoe is het mogelijk dat er mensen zijn die zo met de natuur omgaan, dat zij zich er niet van bewust zijn dat zij de natuur met hun afval aantasten en verminken.

Te vaak verzucht ik dit bij mijzelf, en al sinds lange tijd heb ik er maar in berust. Het is als de strijd tegen roken, wat je ook zegt, wat je ook doet… er is altijd wel iemand bereid om zijn leven een beetje te verkorten door dat trieste ritueel van de sigaret, misschien zelf opgestoken op een droomstrand, met het zicht op een zonsondergang die je zo zou kunnen afdrukken op een ansichtkaart… die verdomde peuk die wordt uitgedrukt in het zand, die wordt vertrapt door mensen zoals ik… en die we dan misschien op de blauwe golven van de zee zien drijven. De peuk deint heen en weer, wie weet voor hoelang, een stille getuige van een idioot en ongezond gebaar.

Marsa Alam (Egypte), ten zuiden van hurgada gelegen, is pas sinds enkele jaren in de reisgidsen opgedoken. Naar alle verwachting zal het binnen een paar jaar een geliefd toeristenoord zijn, een mogelijk alternatief voor sharm. Maar vooralsnog is het een ongerepte locatie, waar boten vol toeristen gewapend met maskers en zwemvliezen, fanatieke snorkelaars, vooralsnog ontbreken. Het is fantastisch om kilometers lang te lopen langs het strand, om de kleine paadjes te volgen, nu eens gehouwen uit de rots, dan weer van zacht zand.

Om te lopen tegen de warme wind in, om niemand te zien en niemand te ontmoeten, behalve af en toe een bedoeïen, gehuld in een lang blauw gewaad, die je vol verbazing aanstaart en je bijna niet groet om de stilte die ons omringt niet te verstoren. Het is een opeenvolging van rotsen in alle mogelijke kleuren die zich lijken op te lossen in een verre nevel. Een opeenvolging van donkere en mysterieuze bergen… die over elkaar heen lijken te schuiven om zich dan te doven in het niets.

Het is een droge en zanderige woestijn, gemengd met aarde. Een enkele palm wuift nobel en feestelijk in de verte. Hier en daar zijn wat gebouwtjes, gelukkig in harmonie met de natuurlijke context. Weinig vormen van leven, een vaag idee van een vuur in de openlucht, een ver idee van civiel leven in een plaats waar de woorden voortuitgang en welvaart nog niet veel inhoud hebben, maar die zich voedt met de schoonheid van de natuur, dit magnifieke project van de natuur dat er altijd al geweest is. En zelfs de vlucht van een enkele meeuw draagt bij aan de magische sfeer, tussen hemel en aarde, zee en zand… de geest bevrijdt zich en maakt ruimte voor onze diepste wensen en onze zucht naar vrijheid.

Juli 2003