Home | Reizen | Phuket, twee maanden na de tsunami

Phuket, twee maanden na de tsunami

Een bezoek aan het Thaise eiland Phuket, twee maanden na de tsunami. Het eiland is klaar om weer toeristen te ontvangen. Zonovergoten en paradijslijk mooi. Waarom denken we dan nog aan een eiland in het teken van dood, verwoestingen en epidemieën?

Vlak voor ons vertrek naar Phuket, waar enkele bewoners ons opwachtten om ons rond te leiden over het eiland dat afgelopen december zo tragisch getroffen is door de tsnumi, vertelden wij vrienden en kennissen over onze reisbestemming. De teneur van de reacties was steeds dezelfde: 'ik benijd je niet...', of 'jij liever dan ik'... Of 'veel sterkte'. Reacties die haaks stonden op de berichten die we van vrienden op het Thaise eiland hadden ontvangen. Want de reacties vanuit Phuket waren optimistisch en geruststellend. De beelden die we echter op televisie zagen - en die de reacties van onze vrienden en kennissen in Nederland verklaarden - spraken een heel andere taal: doden, verwoestingen, ravages... Zou de televisie dan voor een keer de waarheid vertellen?

Hoe kan het toch dat de mensen op Phuket ons vertellen over een eiland dat zeker tragisch getroffen is, maar dat al klaar is voor een nieuwe start, terwijl de nieuwsbulletins ons alleen maar verwoestingen en ravages laten zien?

Met deze vraag in gedachten vertrekken we op een woensdagmorgen met een vroege vlucht vanuit Bangkok naar Phuket. De boeing 747 van thai airways is vol. Er is geen zitplaats meer vrij. Na ongeveer een uur landen we op Phuket. Strakblauwe lucht, stralende zon, warm. Onze eindbestemming is Patong beach waar we een hotel voor de komende dagen hebben geboekt. Patong beach is één van de meest bekende badplaatsen, en helaas ook zwaar getroffen door de vloedgolf.

De reis per taxi vanaf het vliegveld naar Patong beach duurt ongeveer drie kwartier. We doorkruisen een groot deel van het eiland, en kijken vanuit het raampje naar het tropisch landschap, op zoek naar tekenen van de verwoesting. Tevergeefs. Op het binnenste gedeelte van het eiland gaat het leven gewoon zijn gang, net alsof er niets is gebeurd.

Aangekomen op de boulevard van Patong beach bespeuren we de eerste tekenen van het drama dat zich op de ochtend van 26 december, ogenschijnlijk een ochtend als ieder andere, heeft afgespeeld. Het strand is schoon en open voor het publiek, maar er zijn maar weinig badgasten (wie het eiland kent weet dat het om deze tijd vol mensen zou moeten zijn).

Hier en daar zien we een bulldozer om de laatste zandophopingen te verwijderen. De stoep is af en toe onderbroken omdat er een betonnen plaat mist. Verschijnselen die je enig idee geven van de ongelooflijke kracht waarmee de zee op de boulevard is ingebeukt.

Aan de overkant van de weg die langs de zee voert, hebben veel winkels, bars en restaurants hun deuren al weer geopend. Aan sommige lokalen wordt nog druk gebouwd, maar al met al krijg je het idee dat men hier de draad alweer opgepakt heeft. En dat geloven we ook, want als je de Thaise bevolking kent, weet je dat ze na de ramp letterlijk vierentwintig uur per etmaal hebben gewerkt om alles weer zo snel mogelijk op orde te krijgen.

Sommige restaurants zijn net weer geopend, andere staan op het punt om weer open te gaan. We lopen wat verder Patong in, weg van de kust en bemerken dat het is alsof er niets is gebeurd. De tsunami heeft de winkels, restaurants en huizen direct langs de kustweg ernstig getroffen, maar even verderop, meer naar binnen toe, is alles in tact gebleven. En hier draait alles zoals tevoren. Ondanks het beeld dat we via de media kregen. Het beeld van een compleet verwoest eiland.

Afgezien van de tsunami, zijn het vooral ook de beelden van de media die een verwoestend effect op het eiland hebben gehad, althans als we mogen afgaan op de weinige toeristen, een handjevol, die de reis naar deze eens zo populaire vakantiebestemming hebben 'aangedurfd'. Het is begrijpelijk dat er maar weinig toeristen ervoor gekozen hebben om dit eiland aan te doen. Tot voor kort sprak men nog over epidemieën, over verwoestingen en vele compleet van de aardbodem gevaagde hotels, ressorts en stranden. En de toeristen komen niet meer - zo staat het er tenminste op dit moment voor - ondanks het feit dat het merendeel van de hotels functioneert als altijd, ook al zijn ze dramatisch leeg.

We lopen door de straten van Patong. Overal zien we restaurants, bars, winkels, alles open, en we vragen ons af waarom de media ons steeds weer de gruwelijke beelden van doden en verwoestingen lieten zien, maar ons niet vertelden dat het leven weer zijn gang gaat, dat het leven doorgaat. Misschien is het geen nieuws, althans niet voor de nieuwsbulletins, dat het leven doorgaat. Misschien trekt positieve berichtgeving niet de aandacht van de kijkers, misschien verkopen dergelijke berichten niet goed... Misschien.

Gionata, een goede vriend van ons die op Phuket woont, rijdt ons naar verschillende stranden. We bezoeken Karon, Kata, Chalong, Rawai... En steeds weer treffen we dezelfde situatie aan: zonovergoten stranden, in perfecte staat (de bewoners hebben werkelijk ongelooflijk hard gewerkt om alles in no time op te ruimen) maar vrijwel verlaten. De restaurants zijn leeg, de hotels voor het merendeel leeg, in de winkels zien we alleen het winkelpersoneel. Dat ondanks het feit dat alles perfect functioneert.

We ontmoeten Jeff uit Rotterdam. Hij woont en werkt sinds jaren op het eiland. Jeff vertelt ons over de morgen van 26 december, apocalyptische scènes. Zijn persoonlijke ervaring bezorgt ons kippenvel, ondanks de brandende middagzon. Ook hij kan niet begrijpen waarom de media moedwillig hebben bijdragen aan het verergeren van een situatie die op zich al dramatisch is. Ook hij bevestigt ons dat het toerisme nagenoeg nihil is, terwijl het eiland er toch al weer helemaal klaar voor is, of bijna helemaal dan.

We verplaatsen ons naar het binnenste van het eiland, naar Phuket city. Daar verwacht Salvatore ons. Ook hij woont sinds jaren op het eiland, waar hij het meest bekende en gerenommeerde Italiaanse restaurant van Phuket heeft. Ook Salvatore vertelt ons dat het eiland weer voor 100% functioneert, maar dat er van toeristen nog niet veel te bekennen is.

Aan de tafel naast de onze zit een Zweedse delegatie die het eiland bezoekt. Vooral Zweden heeft ten gevolge van de tsunami zware verliezen geleden. Maar de Zweden komen al weer. Een eerste vlucht met Zweedse toeristen is een paar dagen geleden geland, en in de komende dagen worden er meer verwacht. Het leven gaat door, maar de media lijken het niet te merken.

Een ding hebben praktisch alle buitenlandse bewoners van het eiland waarmee wij hebben gesproken, tot hun grote ontsteltenis, opgemerkt, en dat is dat enkele buitenlandse televisiezenders (die de bewoners van Phuket via sateliet kunnen zien) zich hadden opgesteld bij de stortplaats ten noorden van Patong, daar waar het strand begint, en waar bulldozers het afval dumpten. Beelden van deze stortplaats, even buiten Patong, werden dagen en ook de weken na de tsunami uitgezonden als ware het Patong. Een manier om een op zich al dramatische situatie nog dramatischer te doen lijken... En om zo kijkers te trekken, tenminste, een andere verklaring kunnen we hiervoor niet vinden.

Phuket is klaar voor een nieuwe start, en de beste manier om de lokale bevolkingen die zo wreed door de tsunami zijn getroffen te helpen, is er op vakantie te gaan. Om weer zuurstof aan de economie te geven die zich grotendeels baseert op het toerisme. Als je er al geweest bent, kun je met een gerust hart terugkeren. Ben je er nooit geweest, dan is dit misschien de gelegenheid bij uitstek.