Home | Relatie | Verliefd!

Ziek? Welnee, verliefd!

Als symptomen die ons normaal zouden verontrusten, kunnen worden teruggevoerd op één enkele, heel gelukkige oorzaak: je bent verliefd.

Laten we bij de symptomen beginnen. Ernstige transpiratie, slaapproblemen, verlies aan eetlust, concentratieproblemen, angstaanvallen, paniekaanvallen, darmirritaties (ja, lach er maar om, maar veel meisjes zitten er toch maar mee!)… waar lijkt dit op? Welke diagnose zou jij stellen? Eigenlijk zijn er twee mogelijkheden: of je hebt te kampen met een lelijke voedselvergiftiging of - en we hopen dat dit bij jou het geval is - je bent simpelweg verliefd!

Ja, het is wetenschappelijk bewezen dat verliefdheid kan worden vergeleken met een ziekte, tenminste als je afgaat op de symptomen. Natuurlijk is verliefdheid maar tijdelijk (cynici onder jullie er misschien aantoevoegen: gelukkig maar!). Meestal houden de symptomen ten hoogste een paar maanden aan. Daarna nemen ze langzaam af. Maar ondertussen… ondertussen gebeurt er heel wat op hormonengebied. En komen er chemische stoffen met onuitspreekbare namen in het spel. Onze 'neurotransmitters' - om maar eens met een deftig woord te smijten - slaan op hol…

Zullen we nog wat namen noemen, alleen maar om te laten zien dat we het niet allemaal verzinnen? Daar gaan we dan. Wat dacht je van oxitocine, norepinefrine, dopamine en fenylethylamine (ook wel 'het molecuul van de liefde' genoemd en kijk eens aan wat toevallig, laat deze stof nu ook in hoge dosis in chocolade voorkomen!)?

Plaats op:

Geef deze moleculen vrij spel in je lichaam en vooral in je hersens en je krijgt te maken met de symptomen die we aan het begin van ons artikel opsomden. Maar ze doen nog meer. Deze moleculen zorgen er ook voor dat we ons verliefd gaan gedragen, dat we behoefte hebben aan knuffelen, dat we een bijna ziekelijke hang naar romantiek aan de dag aan leggen en dat we 'ja' zeggen tegen alles wat hij ook maar voorstelt (nu ja, bijna alles dan!).

Maar na verloop van tijd gaat het - gelukkig? - allemaal over. Het lijkt er zelfs op dat ons lichaam zelf het effect van al deze stoffen probeert te neutraliseren. En meestal slaagt het daar ook in. Na ongeveer zeven jaar... Zegt je dat iets? Heb je ooit van de zo gevreesde liefdescrisis in het zevende jaar gehoord? Misschien is dit de verklaring voor een verschijnsel dat zich meer dan eens in de praktijk voordoet.

Maar de echte verliefdheid, die 'acute' fase waarin we violen horen spelen en een meter boven de aarde lopen, duurt veel korter. Een paar maanden, op z'n hoogst een paar jaar. Gewoonlijk lang genoeg om belangrijke beslissingen te nemen die een weg terug afsluiten, ook als het effect van de verliefdheid voorbij is. Want meestal is het dan te laat. 'Alea iacta est' (de teerling is geworpen) zei julius caesar eens...