|
OPMERKELIJK
|
Bikini het populairst Bikini
helemaal hip, monokini in opkomst [Lees
verder] |
|
Sparen voor lang haar Lang
haar is weer helemaal in! [Lees
verder]
|
|
Strand goedkoopste spa Van
het strand word je mooi! [Lees
verder]
|
Strand-outfits Onze
en jullie fashion tips voor aan zee...
[Lees verder] |
|
Quiz: geloof jij in de liefde? Doe de
quiz en ontdek of jij in de liefde gelooft... [Lees
verder] |
|
Home | Relatieproblemen | Vreemdgaan. Ontkennen of schuld bekennen?
Vreemdgaan. Ontkennen of schuld bekennen?
 Glashard
ontkennen dat je vreemd gaat, ook al word je op heterdaad betrapt? Zo
lijken de mannen (of tenminste sommige mannen) erover te denken. Dit artikel
is afkomstig van 'ons online-broertje', adversus.nl. Het leek ons interessant om het jullie ook eens voor te leggen. Wat vinden
jullie ervan? Wat niet weet, wat niet deert? Wil je de waarheid als bedrogen
partner misschien liever niet kennen?
Bron adversus.nl: waarom werkt het soms beter als je ontkent dat je
vreemd bent gegaan?
Er is een denkstroming die vooral door mannen (maar niet alle mannen)
wordt aangehangen, en die erop neerkomt dat als je maar blijft ontkennen
dat je niet vreemdgegaan bent, je uiteindelijk geloofd zult worden. Inderdaad
moet ik zeggen dat er wel iets van waarheid in zit, zo lijkt het althans.
Ik heb een goede vriend, hij is gelukkig getrouwd en hij is evenzo gelukkig
als hij zijn vrouwelijke kennissenkring kan uitbreiden. Zelfs toen zijn
vrouw (de echtgenote) hem een keer op heterdaad en in volle actie betrapte,
heeft hij bij hoog en laag volgehouden dat hij niet 'aan het vreemd gaan
was'. Hij ontkende stellig, heeft een smoesje verzonnen dat maar weinig
mensen geloofd zouden hebben (een massage die onmiddellijk gegeven moest
worden vanwege acute pijn in de rug) en heeft star volgehouden dat het
niet was wat het leek. Hij is zo overtuigend en volhardend in zijn ontkenning
geweest, dat zijn vrouw hem uiteindelijk geloofd heeft. Of misschien heeft
ze hem niet geloofd, maar vond ze het maar beter zo. Hij is vrolijk met
zijn buitenechtelijke praktijken doorgegaan. Nog overtuigender dan ooit
dat hij er wel mee weg zou komen.
Plaats op:
|
|
|
|
Feit is dat je door te ontkennen, ook als je alle schijn tegen je hebt,
vaak meer kans hebt dat je geloofd wordt dat er geen sprake was van overspel
dan wanneer je schuld bekent. Logisch, zou je zeggen. Maar laten we er
toch even bij stilstaan, want dit is een belangrijk punt.
Waarom vergroot je door te ontkennen de kans dat je geloofd wordt? Daar
zijn verschillende redenen voor te geven. De allereerste reden is heel
simpel: als je toegeeft dat je vreemd bent gegaan, dan betekent dat je
je afziet van de mogelijkheid dat je partner gelooft of wil geloven dat
er niets gebeurd is (daarnaast bestaat altijd nog de mogelijkheid om schuld
te bekennen, om verzachtende omstandigheden aan te voeren en de vergiffenis
door de partner... Maar dat is een ander verhaal).
Door te ontkennen dat je vreemd bent gegaan, bied je je partner de mogelijkheid
om te vluchten in een alternatieve werkelijkheid (het doet pijn om te
weten dat je partner je bedrogen heeft en niet altijd is de bedrogen partner
bereid om deze pijn te accepteren, soms geeft de bedrogen partner er de
voorkeur aan om niet te willen weten hoe de zaken ervoor staan...)
Ontkennen betekent dat je de beschuldigingen van je eigen partner ter
discussie stelt, soms zelfs zodanig dat de bedrogen partner begint te
twijfelen aan hetgeen hij of zij gezien of gehoord heeft. Het beeld van
de betrapping op heterdaad zwakt af.
De waarheid glashard ontkennen betekent ook dat je je partner datgene
zegt wat ze misschien wel graag wil horen (het kan natuurlijk ook andersom
zijn) en wat ze graag wil geloven.
Hiermee willen we natuurlijk geen lans voor overspelige partners breken. En wie denkt dat we vreemdgaan willen promoten, heeft het helemaal mis
(ook al zijn er natuurlijk wel verklaringen en misschien wel rechtvaardigingen
voor te vinden, maar het is niet aan ons om daarover te oordelen). En
we willen ook niet suggereren dat je je overspelige gedrag moet ontkennen
als je op heterdaad betrapt wordt. Maar het is nu eenmaal zo dat je in
het leven vaak voor verrassingen (helaas niet allemaal even positief)
komt te staan. Wie weet of degene die dit leest niet op een of ander moment
in het leven niet in deze situatie zal belanden... En dan herinner je
je vast dat je deze paar regels hebt gelezen...
Wat vinden jullie ervan? Beter glashard ontkennen of beter schuld
bekennen als je op heterdaad betrapt wordt? Mail ons je reactie via het
onderstaande venster. Zoals gewoonlijk zullen we de leukste reacties hieronder
publiceren.
|
reacties van trendystylers
|
ik vind dat je overspel altijd moet opbiechten,niet
alleen voor jezelf maar ook voor de ander ,de ander verdient het niet
om bedrogen te worden,ben zelf bijna twee jaar bedrogen door mijn
ex en mijn zus in mijn eigen huis,en nog laten ze mij niet met rust,mijn
exzus is ziek en wilde mij vroieger altijd al alles afpakken,als deze
twee mensen eerlijk waren geweest was ons een heel hoop leed bespaart
gebleven dus ik zeg wel vertellen.
Carina |
als later uitkomt dat de man na alle ontkenningen
leugens en bedrog jaren lang, zelfs tegen zijn kinderen, vrienden
en familie zo ontzettend de boel belazerd heeft dan kun je pas spreken
van echt gezichtsverlies lees: letterlijk op z'n bek gaan van zo'n
wel zeer laffe man. leugens komen vroeg of laat altijd aan het licht.
het vertrouwen van de omgeving in zo'n man is dus als dit na jaren
toch aan het licht komt volkomen kapot en zal voor iedereen in zijn
omgeving onherstelbaar beschadigd zijn.
Dus mannen die lekker blijven ontkennen en dan ook nog de schuld bij
de andere partij leggen met laster, leugens, doe dit vooral. Het zal
een eenzaam einde van zijn leven worden.
Iemand die het vertrouwen van anderen schaadt met leugens en ontkenningen
zal dit blijven doen. Het ergste wat iemand in zijn leven kan doen
is dan ook het vertrouwen van zijn medemens kapot maken. Van mij mag
er dan in dit leven flink met deze mannnen worden afgerekend.
Waar het op neer komt is een dubbelleven leiden en totaal geen verantwoordelijkheid
willen nemen voor de daden. als zo'n man dan ook nog kinderen heeft
(zonen) dan is hij een wel zeer beroerd voorbeeld geweest voor zijn
kinderen. OOk daar heeft deze meneer dan zijn verantwoordelijkheid
laten liggen.
Ik heb na een lang huwelijk en relatie van 35 jaar de echtscheiding
aangevraagd en wel direct. Toen waren voor meneer de poppen aan het
dansen.
via via moest ik horen dat ons huwelijk al lang kapot was, maar meneer
zelf had dit nooit ter sprake gebracht thuis. het bericht werd als
gerucht verspreid door zijn minnares(sen, die hij waarschijnlijk beloofd
had te gaan scheiden. een belofte die hij zeker nooit zou waarmaken
want hij wilde slechts de kool en de geit sparen. bespaar me de verhalen
over: "het huwelijk zal wel niets meer zijn geweest", wat
minnaressen graag willen geloven. Nee die laffe mannen willen gewoon
geen verantwoordelijkheid nemen en een gezin runnen kost erg veel
energie. dat moet je samen doen en niet alleen terwijl de man even
de ongemakken van het gezin draaiende houden uit de weg gaat bij de
minares(sen).
het is gemakzucht, egoisme, narcisme, geen enkele verantwoordelijkheid
willen nemen en zeer respectloos gedrag naar de ex-partner en naar
de kinderen; het gezin toe. zo'n situatie geeft alleen maar verliezers
en intens verdriet, ook bij de kinderen, door een man die gewoon zijn
vrijheid wil behouden en een minnares, die de cadeautjes en de sex
prettig vind. Ook zij is egoistisch en denkt niet aan het gezin, m.n.
de kinderen. Ik heb voor deze situaties geen enkel goed woord over
en van mij mogen deze mensen; de mannen die vreemd gaan en de minaressen
die de aandacht van de partner EN de kinderen pakken (vaak ook nog
gezinsgeld) het vertrouwen van niemand meer genieten. |
ik en mijn vriend zijn nu weer bij elkaar, we
zijn net ongeveer 3 weken uit elkaar geweest, maar ik de 3 weken zat
ik er heel erg mee dat het uit was en hij was aant flirten met een
ander meisje waarvan het mij al duidelijk was dat zij hem leuk vond,
maar wist niet of hij haar ook leuk vond.
Ik had hem verschillende keren gevraagd om eerlijk tegen mij te zijn
als hij haar leuk vond of iemand anders
een tijdje terug ontdekte ik dat ze best vaak aant smse waren en het
erg veel leek op een nieuwe raltie
Ik heb hem hierover uitgehoord en hij verzekerde mij dat het alleen
een flirt was
Hij had er heel erg spijt van en wilde mij weer heel graag terug
Een tijdje nadat we weer iets hadden kwam ik erachter dat hij verschillende
keren met dit andere meisje had afgesproken en het daadwerkelijk bijna
een relatie te noemen was
HIj heeft dus verschillende keren glas hard tegen mij gelogen en vanalles
ontkend, maar als je de waarheid wil weten kom je daar van zelf achter,
en ik ben ontzettend onzeker over of onze realtie nu nog iets gaat
worden
ik hou ontzettend veel van hem en hij is in feite niet vreemdgegaan
maar je kan iemand niet echt meer vertrouwens als je weet dat hij
harstikke goed kan liegen
dus ik vind dat je altijd eerlijk moet zijn en als je iets doet wat
je liever ontkent, had je het maar niet moeten doen. |
ik zit in een relatie en mijn vriend woont al
jaren samen met iemand anders.
We begonnen ooit,dacht ik,als goede vrienden omdat we toen allebei
in een relatie zaten en ik al eens eerder een relatie met hem heb
gehad in het verleden zo'n jaar of 10 terug.
Uiteindelijk zijn we toch wat begonnen,het gebeurde gewoon en we konden
het niet tegen houden,tenminste ik niet.mijn huidige relatie was toch
al slecht en ging uiteindelijk stuk,om diverse redenen.
Maar nadat mijn ex was weggegaan zou hij bij me komen wonen en weg
gaan bij zijn vriendin omdat dat volgens hem toch ook niet meer was
wat hij wilde en zei tegen mij dat ik zijn grote liefde was/ben.
Nu bijna 2 jaar verder is hij nog steeds niet weg bij haar en hij
zegt van wel.hij liegt en bedriegt en ik heb van zijn eigen zus vernomen
en ook zelf gezien op foto's dat hij nog steeds met haar samen is.
Ik zie hem bijna niet meer behalve als ik op mijn stage plek ben,want
ik loop stage op een basisschool en hij is concierge op de school
ernaast.
Hij blijft glashard ontkennen en ik ben zo teleurgesteld in hem en
zijn gedrag.heb ik al die jaren op hem gewacht en uiteindelijk voor
niets. |
| Bekennen heeft mijn voorkeur. Dan kan je partner
zelf beslissen hoe en of hij/zij hier verder mee kan leven. Dat is
respectvoller naar je partner toe dan je mond houden. Helaas is het
wel zo dat vreemdgaan geen eenmalige actie is. Dit gedrag wordt vaak
ook nog eens gesteund door vrienden van de vreemdganger/ster. Als
mensen eenmaal de smaak te pakken hebben dan ontstaat er vaak een
patroon. Persoonlijk vind ik het ook getuigen van een egoistische
inslag. Als ik het maar leuk heb en wat niet weet dat niet deert. |
| als je man genoeg bent om vreemd te gaan moet
je het ook bekennen en niet ontkennen.. Dan pas ben je echt een man!!
|
| Beter schuld bekennen en de consequenties aanvaarden.
Wees eerlijk tegen je partner maar ook tegen jezelf. Door het liegen
vol te houden ga je er nog in geloven ook. Uiteindelijk komt zoiets
toch altijd uit met alle gevolgen van dien. Ten tweede kun je voordat
je vreemdgaat ook nog over je onvrede praten in plaats van dat dit
een eigen leven gaat leiden en het einde zoek is. Maak het ook uit
voordat je verder gaat met een ander, heb ballen en wees eerlijk en
oprecht!!!! |
| ik vind dat je het altijd eerlijk moet opbiechten
als je het via via hoort is het nog pijnlijker, waarheid komt altijd
boven water in mij ervaring. Dat je dan je relatie kwijt raakt ja
dat zijn de consequenties van je daden. Dan leer je er iets van in
de volgende relatie |
| Als je betrapt word kun je niet anders dan bekennen!
Maar opbiechten doet ontzettend veel pijn bij een ander, heb daar
in zelf meer als genoeg mee gemaakt en ben er gek van geworden, nu
ik een jaar die relatie uit heb ben ik blij dat ik er vanaf ben...
Hij heeft altijd verteld wat ie deed, ook maanden na die tijd... Maar
het kwetst je zooo ontzettend... Denk na voor je wat doet, iets anders
is het niet... |
| je moet het wel bekennen en als je partner het
dan uit maakt is het je eigen gevraagde schuld. Je begint er dan zelf
aan. Kies dan niet voor een partner als je niet genoeg hebt aan 1!
Blijf dan vrijgezel zodat je vrijer bent |
| beter beken je het meteen aan je partner. Je kwetst
zijn gevoelens alleen maar meer als je het niet bekend en hij er achteraf
achter moet komen..heb het zelf meegemaakt.. Moest er naar een half
jaar achterkomen terwijl de vrienden van mijn exvriend niets gezegd
hadden of alleen al iets hadden laten merken. Het kwetst je alleen
maar meer als je er mee wacht... |
| ontkennen mijn vriend is namelijk heel jaloers!
En hij zou het nooit kunnen accepteren! |
| Als je vreemd bent gegaan en je ontkent het dan
betekent het toch wel dat je nog bij je partner wilt zijn, anders
zou je niet ontkennen. Ik zou zelf ontkennen, niet omdat ik niet zou
durven toe te geven, maar omdat je partner steeds terug zal denken
aan die ene overspel. Zelf zou ik het stiekem ook niet willen weten
alleen als ik zwart op wit bewijs heb in mijn handen zou ik het uitmaken. |
| zelf ben ik ook vreemdgegaan! Alleen ik durf het
niet te bekennen. Bang om hem pijn te doen. Al weet ik dat hoelanger
ik er mee wacht hoe meer het pijn doet. Ik heb zelf het idee van,
het is 1x gebeurt en het is klaar! Ik heb er ook geen schuld gevoel
over. Zolang het maar niet in de wereld komt!!
|
| ik vind dat je het moet bekennen, omdat als je
bent vreemd gegaan er sowieso niet iets goed in de relatie zit. Een
mens zoekt gewoon voldoening in een relatie, kan hij dat niet vinden
dan gaat hij dat vaak van buitenaf zoeken in plaats van juist het
juist in zijn relatie zoeken door erover te praten. Ik keur vreemdgaan
af, maar dat alleen omdat er dan iets niet goed in de relatie zit
waar je het met diegene over moet hebben. Als je ook niet kan bekennen
dat je overspel pleegt, is het al helemaal mis. |
| ik heb een relatie van 4 maand. Het is niet lang
en ik heb de meest geweldige vriend die je je maar voor kunt stellen!
Maar ik ben wel vreemd gegaan.. Het is mijn eigen schuld, mijn vriend
treft geen blaam. Ik vind het erg raar van mezelf, want normaal ben
ik niet zo. Het is bij één keer gebleven en ik ben goede
vrienden geworden met degene met wie ik vreemd ben gegaan. Ik zou
het mijn vriend ook (nog) niet vertellen, omdat ik veel te bang ben
om hem kwijt te raken. En vooral, omdat ik er geen reden voor had... |
| Laat ik duidelijk zijn, vreemdgaan is voor mij
'not done'. Toch was ik degene die het fout deed. In een weekend dat
ik weg was met mijn oude sportvrienden, heb ik in een dronken bui
een totaal onbekende Duitse man gezoend, nadat we een lange nacht
geflirt hadden. Wat een fout! En toch, ik vertel het niet, omdat ik
er helemaal niets bij gevoeld heb, en ik absoluut alleen van mijn
vriend houd. Ik heb ook helemaal geen schuldgevoel, en dat maakt het
voor mij duidelijk dat er niets achter zat. Ik ben echter blij dat
ik niet op zijn uitnodiging ben in gegaan om naar zijn slaapkamer
te gaan, en heb me wel voorgenomen niet weer zoveel te drinken waar
mijn vriend niet bij is.. Ik was fout en deze fout is niet voor herhaling
vatbaar! |
| eerlijkheid duurt het langst |
| Als je vreemd gaat, moet je ook zo sterk zijn
het toe te geven. Ik vind zowieso niet dat je dat kunt maken tegenover
je partner. Als je echt om iemand geeft, doe je dat gewoon niet. Dan
verdien je je vriend/vriendin niet. Verantwoordelijkheid nemen voor
hetgeen je doet heet zoiets... En de gevolgen daarvan dragen. |
| Geef het nou maar toe! Ben je menswaardig als
je het op dat moment durft te ontkennen, of denk je aan de gevoelens
van je partner als je het toegeeft, wat een vraagstuk? Van mij mag
hij dat mokkeltje meenemen en zijn spullen mag hij opvangen als ik
ze naar buiten gooi. Een adios kan hij nog na krijgen, meer niet.
Nee, geen grappen als ik je mijn vertrouwen schenk. Ik ben misschien
naief geweest door met hem in zee te gaan maar ik ben niet dom!! |
| Ga ervan uit dat de relatie niet goed is,anders
heb je ook geen behoeft aan vreemd gaan denk ik.Als de relatie niet
goed is en je vertoeft vaak in het buitenland 3-4-5000 km hier vandaan
,neem ik aan dat de verleiding groot is om vreemd te gaan. Als je
op heterdaad betrapt wordt ,neem ik aan dat je niet anders kan dan
Bekennen toch.Het blijft altijd spannend.Kijk als je in je relatie
geen "LIEFDE" meer ontvangt ben je eenzaam,en zoek je "LIEFDE".Ik
ken mensen die na een week zakenrelaties ver van huis 3-4 keer de
"LIEFDE" bedrijven in het Hotel,en kopen op Schiphol een
grote bos bloemen voor hun vrouw,die nergens vanaf weet! |
| Ik zou hem niet geloven.. Hij moet maar bekennen
& dan is het toch voorbij. |
je moet het gaan ontkennen tot je laatste adem,
want als je het gaat toegeven
Kan je alles wel vergeten |
| glashard. Bekkennen !het doet al zeer om er achter
te komen dat er een ander in het spel is.dat jij niet de enige bent
waarn hij om geefdt ,en dan nog liegen in je gezicht dat is nog erger.voor
mijn was dat wel het geval .maar uiteidelijk heeft hij toch moete
toe geefen.maar door teveel er over te hebben gelogen ,is de vertrouwen
weg .afz donna |
| Ik vind vreemdgaan zowiezo een laffe gemene daad
naar je vaste partner toe. Als je zo graag de dekhengst wilt uithangen,
en veel wisselende sex avontuurtjes wilt, blijf dan lekker vrijgezel,
dan kwets je een ander niet. En mocht je dan vreemdgaan kom er dan
eerlijk vooruit, dan ben je pas een vent. Dan kan je zien of je bestaande
relatie nog een nieuwe kans kan krijgen door er goed samen over te
praten, maar ga niet ontkennen, dan voed je juist het wantrouwen.
Vreemdgaan zal ik nooit goedkeuren, er zijn teveel gevaren aan verbonden
(geslachtsziektes) |
| Ik heb dit net zelf meegemaakt. Al hield ik echt
veel van hem, ik moest het uitmaken. Ik vind het gewoon niet kunnen
dat als je vreemdgaat het dan vervolgens ontkend. Als je de volgende
dag naar me toe komt en zegt: sorry ik ben vreemdgegaan, ik heb er
spijt van. Ok dan kan het nog. Maar in mijn situatie is hij een maand
of 2 vreemd gegaan en hij ontkende het terwijl ik hem betrapte. |
| Hmm. Nu ik dit zo lees ben ik er toch weer wel
van overtuigd dat mijn partner is vreemdgegaan. Er zijn een stuk of
30 mensen die mij verteld hebben dat hij is vreemdgegaan, maar hij
ontkende het. Ik ben natuurlijk niet achterlijk en diep van binnen
weet ik wel dat ze gelijk hebben. Ik ken hem langer dan vandaag. Maar
hoe los je zoiets op. Is het het waard om met de relatie te stoppen?
Hij blijft het toch voor de rest van z'n leven ontkennen. Of zal ik
zelf gewoon ook van een andere man genieten zonder dat hij dat weet.
Misschien dat ik het dan los kan laten. Hoewel ik wel iemand ben die
zich ineens heel schuldig kan voelen, jammer dat mannen dat nooit
hebben. Tips? Groetjes Sophie |
| Ben een echte vent, en zeg de waarheid. !!!! Zij
is een watje die niet durft uit te stappen uit het wereldje van zekerheid,
de buitenwereld laten zien hoe goed hun huwelijk is, of beide durven
niet het niet aan dat ze wel eens een tijd alleen op de weeld zijn.
Nee dan maar liever huisje , boompje , beestje,. Wat een gelul |
| Toen ik net met mijn vriendje was, heeft hij met
een ander meisje gekust. Ik kwam hier maanden later achter en dat
was vooral het pijnlijke. Dit is later nog een keer gebeurt en het
kussen ansich was niet hetgene wat mijn issue was, dat was na een
week wel over. Het feit, dat het maanden heeft geduurt dat ik erachter
kwam en de tweede keer zelfs via een ander was hetgene waar ik moeite
mee had. Nou moet ik toegeven dat ik het zelf ook wel eens "niet
zo nauw" heb genomen, nog wel meer dan hij (of hij moet wederom
niet helemaal eerlijk zijn). Wel weet ik, dat hij het van mij nooit
zal ontdekken. Niemand is op de hoogte, behalve mijn beste vriendin.
Mijn relatie is inmiddels over en ik maak er echt geen probleem meer
van wat er is gebeurt toen. Alleen toch... Hem helemaal geloven, dat
zit er niet meer in. Wat ik dus wil aangeven. Zodra je de fout in
gaat, maak meteen een keuze. Je vertelt het, of je houdt het voor
je en daarvan wijk je niet meer af. En op heterdaad betrapt en dan
nog ontkennen? Dat gaat er bij mij niet in... |
| Als mijn partner glashard gaat ontkennen terwijl
ik heb gewoon op heterdaad heb betrapt, dan komt de relatie helemaal
niet meer goed. Ik heb het gezien dus als hij het ontkent geeft hij
zijn eigen fout niet toe en dat maakt het alleen maar erger. |
| Ik vind dat je absoluut schuld moet bekennen,
als je dit niet doet, stel je je partner en bovendien jezelf erg teleur.
Dit komt de relatie natuurlijk niet ten goede. Bovendien zou je je
af moeten vragen waarom je bent vreemd gegaan, was het echt eenmalig?
Of denk je eraan je huidige partner te verlaten? |
| Vreemgegaan ben ik nooit, maar heb er wel mijn
ideeën over. Ik denk dat het ook bij mannen om gevoelens kan
gaan, maar zij zijn meestal niet instaat om deze te verwoorden en
gaan meestal in fysieke actie over= dus vreemdgaan om het fysieke
te voelen. Ik keur het absoluut niet goed maar zoals al eerder iemand
noemde dat ze was vreemgegaan zodat ze haar realatie kon afsluiten
denk ik dat het een makkelijke oplossing is om van je relatie af te
komen als je het daarom doet. Eigenlijk een soort bewijs dat je als
vrouw (of als man) niet in staat bent om in contact te staan met jezelf
en te weten wat het 'goede' is voor jezelf maar ook voor de ander.
Waarom veel mensen vreemdgaan en het vervolgens niet vertellen is
denk ik omdat ze zeker willen zijn dat ze in ieder geval nog iets
hebben. Helemaal 'alleen' zijn (wat je overigens nooit bent) is een
angstig vooruitzicht en door het te vertellen maak je de kans groter
dat het hierop uit draait. Want misschien vindt die minnaar het ook
wel niet zo aantrekkelijk meer om te luisteren naar jouw verdriet
over de gebroken relatie. Denk eens na over wie jij als persoon bent
en waar je voor staat, normen en waarden. Wij, mensen, zijn dan misschien
kuddedieren, maar we kunnen onszelf best alleen redden, en mocht je
je relatie kwijt zijn dan betekent dat niet per se dat je iedereen
kwijt bent, vooral niet als je je als een 'goed' persoon gedragen
hebt. |
|
| Plaats
deze pagina op Hyves |
|
|
Horoscoop augustus 2010. Je horoscoop voor de zomer [Lees verder]
