|
OPMERKELIJK
|
Bikini het populairst Bikini
helemaal hip, monokini in opkomst [Lees
verder] |
|
Sparen voor lang haar Lang
haar is weer helemaal in! [Lees
verder]
|
|
Strand goedkoopste spa Van
het strand word je mooi! [Lees
verder]
|
Strand-outfits Onze
en jullie fashion tips voor aan zee...
[Lees verder] |
|
Quiz: geloof jij in de liefde? Doe de
quiz en ontdek of jij in de liefde gelooft... [Lees
verder] |
|
Home | Relatietips | Jij wil kinderen,
hij niet
Jij wil kinderen, hij niet
Verschrikkelijk
dilemma. Jij droomt van kinderen en ziet jezelf al als moeder. En hij? Hij wil er niet van weten, blijkt nu, op het moment dat de biologische
klok aangeeft dat de tijd gaat dringen. Doordrukken of uit elkaar gaan? Andere oplossing?
Oké, de toon is gezet. We hebben het probleem in een kernachtige
zin samengevat. Dit artikel gaat over één van de grootste
dilemma's die je in een liefdesrelatie tegen kunt komen.
Je ontmoet elkaar, wordt verliefd, begint een relatie. In de eerste roes
van verliefdheid wordt meestal wel informatie over kinderen krijgen uitgewisseld,
maar het staat allemaal nog zo ver van je af. Vaak ben je nog jong, moet
er nog een carrière worden opgebouwd, het is een 'ver van je bed
show'. En ook als er meningsverschillen op het gebied van kinderen bestaan,
dan denk je in je jeugdige en verliefde optimisme vaak dat het later wel
zal loslopen. Maar als de jaren verglijden en je verliefdheid is overgegaan in liefde
(dat hoop je dan!) en de relatie serieuze vormen heeft aangenomen (samenwonen,
huwelijk), dan kan deze vraag zich ineens in volle omvang opdringen. En
groot is dan de schrik als je bemerkt dat je er beiden écht niet
hetzelfde over denkt. Als opeens tot je doordringt dat zijn uitstel (zijn
jarenlange 'laten we nog even wachten') eigenlijk 'afstel' betekent.
Plaats op:
|
|
|
|
Meerdere malen heb ik in mijn eigen kenniskring echtgenoten, liefhebbende
partners, de biezen zien pakken zodra er een baby geboren werd. De reden
bleek dat hij eigenlijk helemaal geen vader wilde worden. Waarom niet
dat zullen we hier maar even in het midden laten. Hoe verschrikkelijk
voor hem, en hoe tragisch voor haar en het kind.
In dit soort situaties (en het ging niet om ongelukjes, laten we dat
wel zeggen) lijkt het erop dat de partners tot op het laatste moment hun
wens (wel of niet kinderen - er is nu eenmaal geen middenweg) niet duidelijk
(genoeg) tegenover elkaar hebben uitgesproken. Of misschien hebben hun
partners niet al te zeer getild aan zijn bezwaren.
Praten, praten en nog eens praten
praten, praten en nog eens praten is in geval van een meningsverschil
over kinderen krijgen volgens ons de enige manier om tot een conclusie
te komen. Het zijn geen beslissingen die je over één nacht
ijs neemt. En er kan een lang proces aan voorafgaan, waarin misschien
wel véél meer aan het oppervlak komt drijven dan alleen
maar de kwestie dat jij wél kinderen wilt, en hij niet (het kan
natuurlijk ook andersom zijn).
En uiteindelijk kan het misschien betekenen dat jij als vrouw afziet
van je kinderwens, of dat je afziet van je relatie en je kinderwens op
één of andere manier in vervulling doet gaan. Of misschien
is zijn 'nee' wel niet zo stellig, en is hij bereid om erop terug te komen. Maar doet hij dat, dan zal hij - om verrassingen voor hem en voor jou
te voorkomen - er wel echt overtuigd van moeten zijn. Kom je er samen
niet uit, en dat is goed mogelijk want het betreft een grote levenskeuze,
dan kan relatietherapie uitkomst bieden.
En jullie? Wat vinden jullie ervan? Hebben jullie hier ervaring mee? We zijn erg
benieuwd naar jullie meningen en oplossingen. Mail ons via het venster
hieronder. Vermeld wel even op welk artikel je reageert (jij wil kinderen,
hij niet).
|
reacties van trendystylers
|
Ik zit in zo'n situatie. Ik wil eigenlijk kinderen.
En hij wilde het 5 jaar geleden wel en nu de klok gaat tikken ineens
niet meer. Ik heb MS en hij denkt dat hij alles moet gaan trekken.
Dit is echter echt niet het geval. Hij wil graag de controle houden
en zo zit het leven echt niet in elkaar. Ik had een ultimatum gesteld
want ik wilde nu echt echt een antwoord van hem. Hij ging geen antwoord
geven. Ik heb toen de knoop dacht ik doorgehakt. Dan maar geen kinderen.
Maar ik heb nog steeds niet echt afstand kunnen doen van mijn wens.
Het blijft voorlopig moeilijk het is een echt rouwproces. |
| Wat verschrikkelijk dat zoveel vrouwen (meerendeel)
met dit probleem worstelen. Wat is er toch gebeurd met de visie
van veel mannen hierop. Vroeger was het vanzelfsprekend dat mensen
kinderen kregen en werd er veel meer waarde gehecht aan de kinderwens
van een vrouw. Ik zit nu zelf in deze situatie (de moeilijkste in
mijn hele leven): Hij wil geen kinderen meer en ik heb er nog geen.
Hij is mijn grote liefde, maar het doet zo'n pijn dat hij me liever
ziet gaan, dan dat ik een kind zou krijgen. Ik accepteer wel zijn
kinderen, maar het pakketje ik met een kind schrikt hem zo af, dat
hij liever tot in lengte van dagen alleen zou willen blijven. Ik
kan me gewoon niet voorstellen dat je je grote liefde zou opgeven
voor iets wat zij zo graag wil. |
ik zit al een tijd in zo situatie hij wil kinderen
en ik weet het echt niet en kom er niet uit.Maar ben ook bang dat
ik er later spijt van krijg en ben ook bang bij het idee een bevalling
de pijn enz.
wel ben ik erg bezig met baby's vind het wel leuk
als ik in de winkel ben die babykleertjes schatttig zie overal zwangere
buiken kijk meer in de kinderwagens enz. dus zou ik toch die gevoelens
hebben??? wat zijn moedergevoelens hoe voelt dat precies? ik zou
toch tot een besluit moeten komen ben namelijk ook dertig me man
31 dus wil niet te lang wachten voor dat we te oud zijn. |
Hij wil niet, ik heb lang de wens gekoesterd,
vind mezelf nu te oud worden (bijna 39). Voor mij is het zijn "nee"
respecteren en loslaten... Je moet het echt samen willen want anders
gaat het never nooit niet werken.
Als ik nu nog 30 geweest zou zijn, zou ik waarschijnlijk de relatie
hierom verbreken, hoe fijn/lief/leuk we het ook samen hebben. Nu
tel ik mijn zegeningen door het hebben van een fijne relatie. |
Hallo,
Ik heb exact hetzelfde probleem: ik wil kinderen, hij niet.
Ik heb op hem geprobeerd in te praten, maar hij ziet het echt niet
zitten... Vanaf kinds af aan wil ik al kinderen, en dat zal ik ook
altijd wel blijven willen!
Daarom kies ik ervoor (na lang peinzen) om de relatie te verbreken
en op zoek te gaan naar een kerel die het in de toekomst wel ziet
zitten om kinderen te krijgen... |
Hoi,
ik heb inderdaad in zo'n situatie gezeten...iedere keer wist hij
het niet. Maar het was niet zo dat ik gisteren zwanger had willen
worden, maar over een tijd pas (wanneer je zelf het idee hebt dat
je er klaar voor bent). Op een gegeven moment dan wil je het gewoon
een keer duidelijk weten van de ander, dus heb je het er wel wat
vaker over kinderen....misschien dat hij wel de kriebels heeft gekregen,
maar je moet er wel een keer over gaan praten en niet iedere keer
maar vooruitschuiven die handel. Ik heb toen mezelf afgevraagd of
hij en ik wel de ideale mensen waren om samen een kindje te krijgen....op
een gegeven moment hoefde het allemaal niet meer...
Alles bij elkaar genomen lagen we op meerdere vlakken niet echt
dicht bij elkaar in de buurt...je kunt zeggen dat we uit elkaar
zijn gegroeid naarmate de jaren verstreken....Heb op een gegeven
moment een punt achter deze relatie gezet. We zijn als goede vrienden
uit elkaar gegaan al dacht ik soms dat hij er enorm veel spijt van
had. Later zei hij tegen me dat ie wel kinderen wilde....toen heb
ik gezegd dat dat echt te laat was en dat het eigenlijk wel gemeen
was om dat nu pas te zeggen (wanneer het dus niet meer hoefde).......Maar
ja we hebben beide fouten gemaakt en moeten nu op de blaren zitten.
Nu hoop ik dat het voor ons beide goed gaat in de toekomst en dat
we de partner vinden die wel bij ons past en dat er misschien kinderen
komen.
Deze beslissing is best heftig...ik ben nu 30 jaar, bijna 31 en
tja...zeg nou zelf...het duurt misschien wel weer even voor ik de
liefde van mijn leven tegen kom. Maar op dit moment is het zo: beter
gelukkig alleen dan ongelukkig samen en als er kinderen zijn, dan
zijn zij altijd de dupe ervan. Dus dames bezint eer ge begint.
Groetjes van een single Rammetje. |
| je moet er niet vanuit gaan dat je kind ontvoerd
en vermoord wordt. geen enkele ouder kan dat verdriet aan. als je
daar rekening mee moet gaan houden dan heb je geen leven meer |
| ik heb een kind,en was jaren een alleenstaande
mama. mijn man heeft een kind uit eerste huwelijk. wij hebben een
samengesteld gezin, zijn getrouwd, en gezin is hecht. heb hier enorm
hard voor gewerkt. mijn kinderwens is enorm, ik verlang enorm naar
een babytje van ons twee gemaakt uit liefde. alles is op zijn plaats
gevallen, huis, gezin, werk,.., maar mijn man dreigt met van mekaar
weg te gaan, en dat ik terug een hel ga krijgen als ..., hij wil
er niet over pratne, want dan is zijn wil wet, en begint hij te
roepen. en is hij boos; erover praten gaat niet, hij doet me pijn
en pijn hierover, het is al zo gevoelig... hij heeft wel een kind
van zijn ex, maar van mij wil hij geen kind, zijn eigen vrouw, ik
heb zoveel voor hem gedaan, hij heeft alles aan mij te danken, alsook
voor de opvoeding van zijn kind, ik heb voor stabiliteit gezorgd...,voor
een huis, hij had niets en stond 4 jaar geleden op straat met 500O
euro; het enige dat hij wil is praten over een dikke auto, enz;..
hij is 37 jaar. ik ben 34. ik voel me nu ongelukkig, want mijn kinderwens
is zo groot en hij doet zo arrogant over dit, terwijl dit zo gevoelig
voor me is. Heeft iemand raad??? |
Van kindsaf wist ik het 100% zeker: GEEN kinderen
voor mij. Waarom? Dat weet ik niet. Misschien omdat mijn ouders
gescheiden zijn? Wie zal het zeggen...
Op men 23ste verjaardag leerde ik een jongen kennen, al gauw belandden
we in bed en 't was prijs van de 1ste keer. Ik was zwanger. De paniek
sloeg me om het hart, want ik wou geen kinderen en al zeker niet
met hem. De relatie was nog héél pril en verliep alles
behalve vlot. Ik heb onmiddellijk besloten de zwangerschap af te
breken en heb er tot op heden absoluut geen spijt van. Ik was alleenstaande
moeder van een kind geweest... En ik vind dit erger voor het kind
dan voor mezelf.
Nu ben ik 28 going 29 en voel ik plots de drang naar een baby. Ik
wil zwanger zijn, leven in me voelen, rondsnorren met een dikke
buik en balen van de vele kwalen. Maar... als ik me dan bedenk wat
erna komt: levenslange verantwoordelijkheid, flessen geven, 's nachts
opstaan, boterhammen klaarmaken, boekentassen vullen, naar buitenschoolse
activiteiten brengen, helpen studeren, studies betalen, etc... Pfieuw,
dan weet ik het plots weer niet meer!
Maar zovelen doen het: kinderen combineren met hun leven. Waarom
zou ik dat niet kunnen?
Mijn partner wil liever geen kindjes: verlies van vrijheid, verantwoordelijkheid,
onvoorspelbaar leven,... Dat is inderdaad een verstandige keuze.
Maar ik wil niet alleen eindigen. Egoïstisch?
Zou ik het verdiet aankunnen mocht mijn kind ontvoerd of vermoord
worden? Waar moet een mens allemaal rekening mee houden?!
Ik pieker me suf... maar 1 ding weet ik zeker: ik wil liever geen
oma zijn voor mijn kinderen en wil er dus absoluut niet te lang
meer mee wachten. |
| Ik wil heel graag kinderen en mijn vriend ook.
Het punt is, ik voel me er nu klaar voor en hij wil nog even wachten.
Misschien speelt het leeftijdsverschil hierin een rol: ik ben 28
en hij 26. We zijn nu 3 jaar samen en zijn al bijna vanaf het begin
van onze relatie gaan samenwonen. Ik heb hem in het begin van onze
relatie al gevraagd of hij later kinderen wilde, want als dit niet
het geval was, was het voor mij een "dealbreaker". Ik
ga geen serieuze relatie aan met iemand die mijn droom niet deelt.
Ik weet al 10 jaar dat ik graag kinderen wil en dat ik jong moeder
wilde worden (ik heb namelijk geen ambitie om carierevrouw te zijn).
Het liefst nog samen met iemand een gezin stichten. Ik wil geen
alleenstaande moeder zijn. Als ik dat geen probleem had gevonden
had ik al lang kinderen gehad. Een half jaar geleden hebben we samen
besloten om met de pil te stoppen, maar door omstandigheden wilde
hij toch nog wachten met het actief proberen zwander te worden.
Mijn kinderwens is op dit moment zo groot (ik hoor het spreekwoordelijke
klokje tikken...) dat ik ongeduldig word. Ik heb het gevoel dat
ik aan het lijntje gehouden wordt. Gelukkig weet ik dat hij ook
kinderen wil, het is alleen een kwestie van wanneer. Maar als hij
in de nabije toekomst van gedachte verandert en besluit dat hij
er toch van af ziet, dan zou ik dat erg jammer vinden, maar dan
breek ik de relatie. Onze relatie is voor de rest echt super, maar
een kinderloos leven is voor mij ondenkbaar... |
Mijn vriend en ik gingen in 2008 voor een kind.
Na 14 maanden toch maar naar het ziekenhuis gegaan voor onderzoeken.
Het werd me allemaal erg heftig en we besloten een time-out te nemen.
Helaas...de kinderwens is bij mijn vriend helemaal over. Hij geeft
aan dat het voor hem niet meer hoeft en dat zijn gevoel is veranderd
t.o.v. een kind. Nu loop ik wel nog met een enorme kinderwens! Ik
ben erg gelukkig met hem, we zijn al 15 jaar samen. En ik zie het
ook niet zitten om hem een kind op te dringen. Maar nu ik 34 ben,
begin ik me steeds ongelukkiger te voelen.Ik hoop natuurlijk dat
hij bijdraait, maar op dit moment zie ik geen verandering. Ik begin
me ook wat meer zorgen te maken over mijn leeftijd. Ik ben nu 34
en weet dat ik niet zo makkelijk zwanger raak. Ook iets wat regelmatig
door mijn hoofd spookt. Ik vind het heel belangrijk dat mijn vriend
en ik bij belangrijke dingen op een lijn staan, maar nu heb ik het
gevoel dat ik op zijn lijn moet staan.Het wordt in elk!
geval tijd om hier nog eens goed met elkaar over te praten. Dat
is toch het minst wat ik mag verwachten? |
| Heb het zelf ook mee gemaakt. In het begin van
onze relatie (na 3 maanden) heb ik haar gezegd dat ik geen kinderen
wilde, als zij ze wel wou konden we tenminste in een vroeg stadium
een punt achter onze relatie zetten, was mijn gedachte. Echter gaf
zij toen aan dat ze ook niet echt een uitgesproken kinderwens had.
Na 4 jaar begon het bij haar tenslotte wel te kriebelen maar was
mijn gedachte daarover nog steeds niet veranderd. Uiteindelijk kregen
we om die reden over de gekste dingen onenigheid, ik was de egoist.
Onze relatie is tenslotte om die reden ook over gegaan. Erg jammer..... |
Een hele goede vriend van mij wilde nog geen
vader worden. Zijn vriendin heeft er voor gekozen om na een relatie
van net 1 jaar te stoppen met anticonceptie zonder het hem te vertellen.
Nu is ze inmiddels 16 wk zwanger. Hij wilde dit kind in eerst instantie
niet maar gaat er nu wel voor.
Door dit voorval is hij er achter gekomen dat hij zijn vriendin
anders is dan hij eerst dacht.
Hij kiest ervoor om voor zijn kind te gaan zorgen en toch samen
te gaan wonen wat hij eigenlijk ook niet wilde.
Het is duidelijk dat hij niet gelukkig gaat worden met haar samen,
maar anders denkt hij dat hij zijn kind nooit zal zien.
Wat moet ik hem adviseren? |
ik ben nu 25 en nog helemaal niet toe aan kinderen,
maar ik denk wel dat ik ze later (over een jaar of 5/6) wel wil.
Mijn vriend is nu 29 en geeft aan geen kinderen te willen en dat
zeker te weten. Ik zeg dat ook tegen mezelf , ach, we zien ovr 5
jaar wel weer verder, misschien denkt hij er dan wel anders over
en wil hij ze wel.
Maar misschien is het dan ook wel andersom, en kom ik erachter dat
ik geen kinderen wil.
Mijn vriend praat er liever niet over, hij heeft gezegd hoe hij
er over denkt, punt. dus dat maakt het wel lastig, ik ben benieuwd
hoe het over 5 jaar is. Ik zou echt niet weten wat ik dan zou doen,
als ik echt kinderen wil en hij echt niet. Mijn relatie opgeven
is wel heel erg moeilijk, maar als je eenmaal voor geen kinderen
kiest, ben je dus wel de rest van leven kinderloos, en dat idee
staat me ook niet aan! |
| Ehmm...bij ons is dit omgekeerd..Hij wil in
de nabije toekomst kinderen, maar ik niet! Tja..dat kan ook nog. |
| Ik was nog maar 19 toen ik mijn partner ontmoette
maar aangezien ik ook toen al wist dat ik kids wilde was het voor
mij duidelijk dat ik alleen een serieuze relatie wilde met iemand
die dat ook wilde. Natuurlijk niet meteen! Ik ben nu 29 en wij hebben
net een zoontje gekregen samen. Maar als hij als 19 jarige had gezegd
ik wil geen kinderen, dan was hij geen optie voor een serieuze relatie
geweest! Dat wist ik toen al. Je moet je kop niet in het zand steken.
|
| Ik wil al 2 jaar kinderen, mijn vriend nog steeds
niet. Maar ga hiervoor nooit bij hem weg! |
| Het is erg moeilijk om te zeggen dat je wel
of niet wilt want zoiets moet groeien.. Echter zou ik het heel zwaar
vinden om me vriend te verlaten als hij geen kinderen wil maar ik
kies dan wel voor mezelf en ik weet dat die wens bij mij groot is
dus dan is het even moeilijk maar zal dan toch beslissen om te stoppen
met de relatie want de wens is er al zo lang en me partner weet
ervan dus had ie dat toch echt eerder moeten aangeven.. En niet
liegen erover!! |
| pffooe, voor mij een oneindig vraagstuk, wat
al 4 jaar speelt. Ik ben nu 37 en ben in 2007 zwanger geweest...dit
was gepland (ondanks dat de oergevoelens er niet waren) maar op
het moment dat ik zwanger was, is de schrik me om het hart geslagen.
Ik wilde niet, zag er niets leuks aan en was vreselijk depressief.
Of dit door de hormonen is gekomen, zullen we nooit weten en dat
is wat mij nu "gek" doet piekeren. Uiteindelijk is mijn
zwangerschap in de 16e week afgebroken, wegens een chromosomale
afwijking die niet verenigbaar met het leven was..ook dat nog! Op
dat moment heb ik gedacht dat het beter was zo..ik was zo depressief,
wilde echt geen kind en dan blijk ik ook nog zwanger te zijn van
een meisje met een afwijking, wat nooit levend ter wereld was gekomen.
Maar daarna is het grote piekeren begonnen...ik heb geen oergevoelens,
ben behoorlijk vrijgevochten, veel gereisd en in het buitenland
gewerkt, ik hou er nog steeds van in de kroeg te zitten en dat ik
nu al 4,5 jaar een vaste relatie heb, verbaasd iedereen. Ik pieker
omdat ik merk dat ik jaloers ben als ik een foto van een vriendin
met haar 4 kinderen zie, ik pieker omdat ik er aan de andere kant
niet aan moet denken zo vreselijk gebonden te zijn en alles in het
teken van het kind komt te staan. En wat als ik weer zo depressief
wordt..ik kan het kind moeilijk aan mijn moeder meegeven. De artsen
kunnen mij niet vertellen of ik een zgn pre-natale depressie heb
gehad of dat ik ineens tot de conclusie kwam dat ik helemaal geen
kinderen wilden! Pffooe, ik wou dat ik die oergevoelens had, want
ik heb in mijn leven nog nergens zo over gepiekerd als dit! Het
is natuurlijk ook nogal wat. Wat besluit je nou als je je hele leven
hebt gedacht dat er kinderen zouden komen, je je ineens realiseerd
dat dat moedergevoel maar niet komt, maar toch jaloers bent op je
vriendinnen met hun kids!!!! Mijn partner is overigens heel duidelijk..hij
wil graag kinderen, maar hij heeft voor mij gekozen en als ik ze
niet wil, ziet hij ook de voordelen van een leven zond! Er kinderen.
Anyone..advies?? |
| wij zaten in z'n situatie .We zijn er wel uitgekomen
gelukkig,maar we hebben wel veel gepraat.We hebben samen besloten
dat we niet aan kinderen beginnen,hij wou het wel voor mij doen
hoor. Maar ik heb gezegd dat mijn relatie belangrijker is, dan dat
een van ons ongelukkig is. Dat heb ik er niet voor over.want we
zijn zonder kinderen ook heel gelukkig.maar het is wel heel belangrijk
dat je goed over praat. |
| ik ken dit probleem wel !!! Ik ben een vrouw
heb al 3 jaar relatie we wonen samen , hij is al vader van 2 kinderen
uit zijn eerder huurlijk, ik ben nog nooit getrouwt en heb geen
kinderen , en ik ben dol op kinderen en hij wil geen kinderen meer
we hebben zo vaak daar over gepraat maar er kom niks van, hij zeg
hele tijd het zelfde, er is geen tijd voor kinderen omdat we staan
niet goed voor met financiel , ik weet niet wat er mee moet behalve
uit elkaar gaan hoe triest het ook is , :( |
Hai,
Als ik naar mijn situatie kijk is allemaal duidelijk. Ik ken mijn
vriend nu anderhalf jaar, sinds 14 mnd hebben we een serieuze relatie.
Ik begon al vroeg in de relatie met ''vissen'' naar zijn (wel of
niet hebben van een...) kinderwens. Tegenwoordig hebben we er geregeld
serieuze gesprekken over: Hoe ziet hij de toekomst, hoe zie ik de
toekomst? Persoonlijk denk ik dat, door er regelmatig met elkaar
over te praten en door open en eerlijk te zijn erover, je het meest
ver komt. Je weet van elkaar wat de toekomst dromen zijn. (In mijn
geval willen we beide graag kinderen, op jonge leeftijd) Komen de
dromen niet overeen? Dan moet je je eigen droom achterna gaan en
iemand zoeken met wie je dezelfde droom kan delen. :-) |
| ja ik heb er inderdaad ervaring mee en het kan
zeer kwetsend zijn. Je hebt het gevoel dat je toekomst instort..
En je gaat fantaseren over of andere jongens wel met jou die toekomst
hadden willen hebben. Bedenk goed. Vaak zijn vrouwen volwassener
kwa gedachte dan mannen.. Dus ben je even oud als je vriend? Jonger
dan 25? Tel dan de jaren er nog maar bij op tot 25 + 9 maanden..
Nog erger, als je schoonzus al een van 3 heeft en in verwachting
is van een 2ling..:S
|
| wat toevallig dat ik dit artikel juist nu lees!
Mijn vriend en ik, nu 8 jaar samen, hebben laatst zo'n gesprek gevoerd.
Ik ben 27, hij 28. Nog lang niet bezig met baby's hoor, eerst lekker
werken aan onze carriere, reizen, leuke dingen doen enzo. Maar op
een gegeven moment, over een jaar of 5, 6 zie ik mezelf wel moeder
zijn. Mijn vriend kan zich dat totaal nog niet voorstellen. Sterker
nog: hij moet er niet aan denken! Laatst hadden we het er voor de
gein over (ik wil ook niet echt lopen pushen dus hield het luchtig)
en hij gaf aan dat hij kinderen echt verschrikkelijk vond en hij
zich niet kon voorstellen dat hij ze ooit wilde. Heel misschien
over een jaar of 7, 8, maar zeker weten deed hij dat niet. Na dit
gesprek heb ik best een rotgevoel overgehouden. Het is absoluut
niet zo dat ik nu kinderen wil, helemaal niet zelfs. Maar ik weet
wel dat ik het ooit best wel leuk zou vinden. Het is echt een moeilijk
onderwerp, ik wil ook niet zo'n vriendin zijn die erover bl! Ijft
zeuren en dat het zo'n issue wordt. Het is nu ook gewoon nog niet
aan de orde. In onze vriendenkring heeft ook nog niemand kinderen.
Misschien verandert zijn mening als we wat ouder zijn. Oudere vriendinnen
van mij zeggen dit ook, hebben dit met hun vriend ook meegemaakt.
Eerst afkeer, later trekt dit bij. Maar ik kan er nu echt al wakker
van liggen dat als ik straks op de leeftijd ben dat ik kinderen
wil en hij wil ze nog steeds niet! wat dan? Uitmaken? Hopen dat
je nog iemand treft met wie je toch kinderen kunt krijgen? Wat een
dilemma! Met m'n vriend hoef ik het er voorlopig echt niet over
te hebben, die is echt een beetje 'klaar' met dit onderwerp. Ik
hoor niet voor altijd... Het erge is nog: ik ga twijfelen of ik
echt wel kinderen wil. Is dit echt of ga ik nu zo denken omdat mijn
vriend hier zo over denkt? Ik word er een beetje verdrietig van
en hoop echt dat dit nooit tussen ons in komt te staan... |
| Mijn man wil géén kinderen, ik
wel. Ik zie niet af van onze relatie, want die is me héél
dierbaar. Maar wat ik dan wel moet doen......ik weet het (nog) niet. |
| Willen jullie ook nog een artikel maken waar
het andersom is...Dus: Hij wil kinderen, ik niet! Want hier wilde
ik juist zo graag wat over lezen omdat ik hier zelf mee te maken
heb. |
| Ik heb ooit relatie gehad dat ik graag kinderen
wilde en de man niet. Beide relaties zijn over gegaan. Wel om andere
redenen. Maar het zat me zeker niet lekker. |
| ik ben nu 17 en mijn vriend 18, ik ben helemaal
gek op kinderen en wil er later ook 2, ik wil ze over 10 jaar dat
vind ik een mooie leeftijd om aan kinderen te beginnen, me vriend
in en ik hebben nu 11 maanden met elkaar en hij roept altijd ik
wil geen kinderen. Ik zeg altijd tegen mijzelf over 10 jaar praten
we wel weer veder, ik maak me er nu ook niet zo durk om over later
maar het is wel een wens van me om later kinderen te krijgen, trouwens
mannen veranderen in de loop der jaren ook. |
| ik heb ook ervaring mee. We hebben alles uitgesproken
en nu staan wij eindelijk op 1 lijn. |
|
| Plaats
deze pagina op Hyves |
|
|